Tachán Gran día: a festa na casa de Mireya.
Que poño Gustaríame estar guapa… Xa o sabes: a avoa di que ser un pouco presumida non está reñido con ser feminista. Pero tamén me gustaría estar cómoda. Aquilo de para presumir hai que sufrir non está feito para min. Se cadra aprendino da mamá. Ela considera que a estética non pode estar nunca por encima da saúde. Guerra, pois, aos zapatos de tacón alto, á roupa demasiado estreita, aos piercings en lugares perigosos...
Estreo uns pantalóns de cintura moi baixa que deixan ao aire non só o embigo senón tamén a goma das braguiñas e un xersei que me chega ao medio do estómago.
Guau! di Marcos cando me ve saír do cuarto.
Papá, que non entende de modas, pregúntame se o xersei encolleu.
É así. Trouxéronmo os reis, acórdaste
Papá mira para mamá e dille:
Pois espero que esa cousa non custase un ollo da cara, á fin e ao cabo, non é un xersei enteiro, senón medio xersei.
Despois engade:
Non che parece que vai vestida de maneira provocativa
Mamá mírame e logo dille:
Non. Non mo parece. Que quere dicir provocativa? A miña bisavoa provocaba se levaba unha falda que lle deixaba ao descuberto o nocello.
Míroa alucinada.
Durante a ditadura de Franco continúa a censura non permitía que se visen os peitos dunha muller na televisión, excepto se eran os dunha negra nun documental. Talvez porque os censores consideraban que as negras non chegaban á categoría humana. Actualmente nin os nocellos nin os embigos nin os peitos femininos poden considerarse elementos provocativos, dado que as praias están repletas de mulleres en top-less.
Papá reflexiona:
Si, é verdade. Os centímetros de pel que se deixan ao descuberto ou que se consideran unha provocación son froito de normas morais do momento.
Á parte de que a provocación atópase máis nos ollos da persoa que mira ca no aspecto da que é mirada.
Certo.
Déixoos facendo consideracións sobre o que é a provocación e marcho para a casa de Mireya.

Gemma Lienas: O diario violeta de Carlota, 2007, El Aleph (tradución)